μπορεί ξανά να μαζέψει τα μαλλιά της...

...και είναι ικανοποιημένη από πράγματα που δεν αγγίζουν την τελειότητα.

Ήταν εξαντλητικό να έχει έναν τέτοιο άνθρωπο δίπλα της και τώρα νιώθει τόσο ξεκούραστη μα τόσο ανήσυχη. Ποιος θα τον αντέξει?ποιος θα κάνει υπομονή στο πλευρό του?ποιος θα τον φροντίζει?ποιος θα χαϊδέψει τον πληγωμένο του εγωισμό?

Πως γίνεται μέσα της να συμβιώνουν τόση αγάπη αλλά και τόση απέχθεια για τον ίδιο άνθρωπο; Πώς κάτι τόσο σωστό είναι τόσο λάθος?Όσο εκείνος έπαιζε με την υπομονή της εκείνη καθόταν και τον κοιτούσε σαν απλός εξωτερικός παρατηρητής και τώρα σα θηρίο πληγωμένο περιφέρεται απεχθανόμενη την ίδια της τη φύση. Δε θα συγχωρούσε ποτέ τον εαυτό της για τη συγκεκριμένη επιλογή. Το μόνο που την καθησύχαζε ήταν όταν θυμόταν τις φορές εκείνες που τον έκανε να κλάψει. Και αηδιασμένη από την ίδια της την κακία χαιρόταν.

δεν την ένοιαζε πόσο θα πληγωνόταν η ίδια αρκεί να πλήγωνε και αυτόν. Της αρκούσε να ξέρει ότι του πήρε έστω ένα κομματάκι του, μιας και εκείνος της είχε πάρει τα πάντα. Και αυτό το κομματάκι το πήρε, και θα το ποδοπατούσε με όλο το μίσος και το θυμό που τόσο καιρό μαζευόταν μέσα της. Μέχρι να μη μείνει τίποτα, αλλά αυτή θα συνεχίσει να πατάει με μανία τυφλωμένη από τη λύσσα της

Και κοιμάται πλέον δίχως να προσπαθεί να τον χωρέσει στην αγκαλιά της. Πόσο σιχαινόταν το  σαμπουάν του. Άφηνε το υπέροχο αποτύπωμα του παντού. Δεν έβλεπε πως το ξερό του το κεφάλι δε θα τους άφηνε να ζήσουν αυτό που τους άξιζε. Μα πόσο της λείπουν τα φιλιά εκείνα τα δεδομένα, ο τρόπος που ξάπλωνε πάνω της, το ότι δίπλα του δεν ένιωσε ποτέ παραμελημένη.

και τι έμεινε?  ένα απλό πάρεδώσε:

Της πήρε:

την ηρεμία της, τη χαρά της, την άγνοια κινδύνου, την ανεμελιά της, τη γαλήνη του σπιτιού της, την καλοσύνη της ψυχής της, την ανικανότητα της να κλάψει

Της έδωσε

την αυτοπεποίθηση της,  την αποφασιστικότητα της, την ομορφιά εκείνη που πηγάζει από τη δύναμη μιας γυναίκας που ξεπερνά τον πόνο, την ώθηση να αλλάξει όλη της τη ζωή, την πονηριά του, τα δάκρυα του

στην ουσία τίποτα. 

Υπέροχο Λάθος

Του ήταν τόσο δύσκολο να είναι μαζί της. Ατίθαση, ξεροκέφαλη, ανέμελη, με άγνοια κινδύνου. Πλάι της τα δύσκολα φαινόταν εύκολα. Αναζητούσε τον τρόπο να την αλλάξει, όχι εγωιστικά αλλά για δικό της καλό.Στο μυαλό του εκείνη, πίσω από την αναισθησία της, ήταν εύθραυστη και πολύτιμη , την πρόσεχε μην της συμβεί κάτι και σπάσει.


Της ήταν τόσο δύσκολο να είναι μαζί του. Τα πάντα τα έκανε μεθοδικά, φυλακισμένος στο μυαλό, στα νεύρα και στις φοβίες του. Πλάι του τα απλά φαινόταν τόσο περίπλοκα. Πάλευε να του βρει τη λύση στα προβλήματα του αλλά και να την είχε παραήταν εγωιστής για να την δεχτεί.Στο μυαλό της εκείνος, πίσω από την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση του, έκρυβε ένα βαθιά πληγωμένο παιδί το οποίο ήθελε να φροντίσει σα να ήταν δικό της.


και οι μέρες περνούσαν με δυο λιοντάρια στο ίδιο κλουβί. Τρια τα ενδεχόμενα, θα ζούσαν ευτυχισμένα ή θα πληγωνόταν βαθιά ή κάποιο θα σκοτωνόταν.

ταρατατζουμ

Θολωμένοι. Αυτό ακριβώς ήταν. Ένα μήνα τώρα τα πάντα γύρω τους ήταν θολά . Της κρατουσε το χέρι και εκείνη περπατούσε πλάι του με τυφλή εμπιστοσύνη. Έρωτας βαθύς, και ανατρεπτικός. Τα συναισθήματα διαδεχόταν το ένα το άλλο με καταιγιστικούς ρυθμούς. Χαρά, ευτυχία, ζήλια, λατρεία, μίσος, πάθος, νεύρα, φόβος. Τον εκνεύριζε, την πλήγωνε, τον αγκάλιαζε, της δινόταν, τον τρέλαινε, της φώναζε, του έφευγε, την αναζητούσε, του μιλούσε απότομα, της έλεγε τα πιο τρυφερά λόγια, τον λάτρευε, την πίεζε, τον χάιδευε με όλη της την ψυχή, την φρόντιζε, τον αγαπούσε, την αγαπούσε. Δίπλα του δεν ένιωθε μοναξιά. Δίπλα της έβρισκε ελπίδα. Πλάι του κοιμόταν τόσο εύκολα. Πλάι της ξέχναγε τα άγχη του. Μαζί μπορούσαν να κάθονται σιωπηλοί. Και οι μέρες κυλούσαν χωρίς να μιλάνε ποτέ για το μέλλον. Όλη η ουσία ήταν στο παρόν..

όχι κλικ, ΜΠΑΜ

Αυτό ακριβώς ένιωσε όταν την πλησίασε. Δεν ήταν ο τύπος του άντρα που πίστευε ποτέ ότι θα την προσέγγιζε σε ένα γεμάτο μαγαζί. Και τώρα που το ξανασκέφτεται, δεν ήταν καν ο τύπος του άντρα που θα ήθελε.... Αυτός καθόταν με την πλάτη του προς τα εκείνη. Εκείνη δεν τον παρατήρησε και τον σκούντηξε καταλάθος. Εκείνος γύρισε και από εκείνη τη στιγμή τα βλέμματα τους απομακρύνονταν μόνο για αυτούς τους ρηχούς, τυπικούς λόγους της καθημερινότητας, όπως ο ύπνος και ο μισθός. Τους τυπικούς και πλέον άχρηστους, γιατί το στομάχι τους είχε γίνει κόμπος και φαγητό δεν χρειάζονταν, τα σπίτια τους δε τα ήθελαν όταν ο άλλος δεν ήταν εκεί, η θέρμανση περρίτευε εφόσον τα κορμιά τους προσέφεραν το ένα στο άλλο όση ζεστασιά είχαν ανάγκη. Ουτοπικό?Καθόλου, γιατί αν έβλεπες δυο κορμιά ταλαιπωρημένα από τον έρωτα, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, το στομάχι μαζεμένο από την πείνα να σέρνονται για να πάνε στη δουλειά αλλά με το χαμόγελο κολλημένο στα χείλη σε συνδυασμό με αυτήν την πονηρή λάμψη στο μάτι θα καταλάβαινες ότι είναι πραγματικότητα. Εκείνος ένιωθε ότι έτρεχε σε ένα άδειο δρόμο με χίλια. Εκείνη είχε αφεθεί στο πλευρό του συνοδηγού χωρίς ζώνη με τα μάτια της πάνω του. Και ο φόβος της σύγκρουσης την διαπερνούσε κάθε στιγμή της ημέρας. Μια σύγκρουση βέβαιη. Μια σύγκρουση τόσο βίαιη που θα την άλλαζε για πάντα. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο μένει να δούμε.....

Έχεις ξυπνήσει ποτέ νιώθοντας εντελώς ηλίθια/ος? Δεν εχεις κάνει κάτι το συγκεκριμένο το οποίο να σε οδηγήσει σε αυτή τη σκέψη τις τελευταίες μέρες. Για την ακρίβεια δεν εχεις κάνει τίποτα απολύτως στη ζωή σου τους τελευταίους μήνες. Ξυπνάς, κάνεις τις δουλειες σου, πηγαινεις στο σουπερ μάρκετ, πηγαινεις για καφέ, βλεπεις τηλεόραση και κοιμάσαι.Και άλλη μια μέρα εχει περάσει μέσα στην απραξία της. Ώσπου η μέρα αυτη γίνεται εβδομάδες, μήνες και να που ξαφνικά καταλαβαινεις ότι κάτι δε πάει καλα. Πότε έγινες τόσο ηλίθια/ος και δε το κατάλαβες?γιατί στην ηλιθιότητα και μόνο αποδιδεται το γεγονός ότι δε ζεις τη ζωή σου. Είσαι σίγουρη/ος ότι υπάρχει αυτό το αύριο, το ίδιο με το σήμερα, με μια μικρή διαφορά, ότι σε αυτό το αύριο θα αρχίσεις να ζεις. Θα αρχίσεις να επιλέγεις ορθά, θα αρχίσεις να θεωρείς τα πράγματα λίγο πιο ρευστά και όχι τόσο σίγουρα, θα αρχίσεις να νοιάζεσαι και θα αρχίσεις να κάνεις το σωστό, αυτό που σου πρέπει σαν άνθρωπος που είσαι.

Και γιατί το έγραψα αυτό?Γιατί έχω την κακιά συνήθεια να αποοιμιέμαι όρθια αρκετά συχνά...Που και που όμως ανοίγει το ματι κ ζω κ λίγο!!



in english please....

have you ever woken up feeling like a fool?It is not something specific you have done to feel like that.Actually you have not done anything at all. You wake up, you go to work, you go out, you go to the market, you watch tv and you fall asleep. And yet another day has passed filled with you sleeping with your eyes open. But a day turns into a week, a month, months even until you realise that something is wrong. When did you become so stupid without realizing it?you don't live your life and that is pure stupidity. Are you sure that there is that new day, a new tomorrow, exactly the same as today only that in that day you will start living your life?You wil start choosing wisely, you wil start taking things not so as granted, you will start caring and doing good. Those are your obligations as a human being..

And you might wonder why I wrote this, because I keep falling asleep and loosing time but thank god sometimes I open my eyes and live a little

I got the blues....εχω τα μπλε(μετάφραση του google!!!!!:))

νιώθεις ολόκληρος σαν άνθρωπος?τι πιστεύεις, υπάρχει το άλλο σου μισό ή τα πας καλά και μόνος σου?
τα βράδια κοιμάσαι γιατί είσαι σωματικά κουρασμένος ή γιατί δε θέλεις πλεον να νιώθεις τις ελλείψεις σου?ή όπως λέει και το τραγουδάκι που ακούς "δε μπορείς να κοιμηθείς γιατί σκέφτεσαι τις επιπτώσεις"?
αναρωτιέσαι πότε έγινες τόσο ανασφαλής και ηλίθιος. Με το πέρασμα του χρόνου είναι η απάντηση. Δε μαθαίνεις μεγαλώνοντας, όσο κι αν θέλεις να το πιστέψεις. Ξεχνάς. Και ξεχνάς γιατί αυτό θέλεις. Θές να ξεχάσεις τι σου έχει συμβεί κ που κ που το καταφέρνεις.Απλά δε σπάνια κερδίζεις, γιατί τα λάθη είναι λάθη και όσο και αν επαναλαμβάνονται δε μαθαίνεις.
έχω τα μπλε μου που λέει και ο google translator!!

in english please....

do you feel complete as a person?what is it you believe in, does your soulmate exist or you can do fine just on your own?
do you fall asleep because you are physically tired or because you no longer want to feel your defaults?or is it as the song says "I can't fall asleep I think about the implications"?
Do you ever wonder when you became so insecure and stupid?the answer is with the passing of time.You never learn as you grow up. You forget. And you forget because that is what you want. You want to leave the past behind, to hope for a different new beginning.You rarely win because mistakes are mistakes and no matter how many times you repeat them you never really really learn from them.
I got the blues!

sweet child of mine!

σα μικρά παιδάκια!δε μεγαλώνουμε ποτέ τελικά!τριγυρνάμε προσποιούμενοι τους μεγάλους και με την παραμικρή ευκαιρία το ρίχνουμε στο παιχνίδι!κυνηγιόμαστε, κρυβόμαστε, ψάχνουμε απεγνωσμένα το χάδι, κάνουμε ότι φοβόμαστε.Και λέω κάνουμε γιατί αν κάποιο χαρακτηριστικό έχει η παιδική ηλικία είναι η έλλειψη φόβου, η άγνοια κινδύνου. Δε θυμάσαι που παλιά σκαρφάλωνες, πηδούσες από ψηλά δίχως δισταγμό και αν χτυπούσες έκλαιγες για λίγο και το ξεχνούσες. Και περιφερόσουν με το σημάδι στο πρόσωπο, στο γόνατο, στον αγκώνα, στις παλάμες χωρίς να του δίνεις σημασία, σα να μην υπήρχε.Kαι ανακάλυπτες πάντα νέα παιχνίδια, νέους περισπασμούς. Αλλά ποτέ δε προλάβαινες να ολοκληρώσεις γιατί ερχόταν η νύχτα και μαζί με αυτή η φωνή του γονιού να μαζευτείς.

Ακριβώς ότι κάνεις και τώρα. Μόνο που το κυνηγητό και το κρυφτό έχει να κάνει με τους ανθρώπους γύρω σου. Η αναζήτηση χαδιού έχει καταλήξει αναζήτηση στιγμιαίου πάθους. Τα χτυπήματα και τα σημάδια είναι εσωτερικά και τα κουβαλάς σα να είναι τα μόνα που σε χαρακτηρίζουν. Και τώρα λες πως δε προλαβαίνεις λόγω δουλειάς, αλλά προλαβαίνεις.Και κάνεις ότι φοβάσαι, γιατί αποκλείεται να φοβάσαι τη ζωή.Μήπως για όλες αυτές τις ομοιότητες-διαφορές θα έπρεπε να ντρέπεσαι λίγο?ελάχιστα?όπως τότε παιδάκι, που ντρεπόσουν όταν σηκωνόσουν στον πίνακα και δεν ήξερες το μάθημα?και ναι μεν ντρεπόσουν αλλά μετά πείσμωνες και διάβασες για να διορθώσεις το λάθος σου και να μην το ξανακάνεις.

Για σκέψου το, ίσως κάποιες φορές πρέπει να γυρνάμε πίσω για απαντήσεις, ίσως πρέπει να απλοποιούμε τα πράγματα, όπως τότε που ήσουν ένα πιτσιρικάκι!



In english please....

just like kids. we never grow up. We live our lives pretending to be grown-ups but with the slightest chance we throw ourselves in a game. We chase, we hide, we look desperately for a loving touch, we pretend to be scared. And i say pretend because if you remember, there was nothing that frightened you. You used to climb and jump from high below without hesitating, not even for a second and if you hurt yourself you cried for a brief moment and then forget it and throw yourself back in the game. And you walked around with a scar on your face, your knee, your elbows, your palms neverminding!as if it never happened. And you seeked new games, new distractions. But somehow you never had enough time to play, cause your parent yelled for you when the night came.

just as you do know. Only chase and hide-and-seek now have to do with the people in your life. You hide and expect them to find you, you run and wait until they catch you. Only the seeki for an intimate touch is now degenerated in the seek of a quick passionate night. Your wοunts and your marks are now inside you and you go around showing them, as if those are the only things that describe you. Αnd you still say that you don't have the time, but i thin you do. And you still act the fear, because i can't believe you are afraid of life. Have you thought that maybe those similarities-differences should make you a little bit ashamed of yourself??just a litle bit. Just like those days when you were little and you got up to say the lesson and you did not know it. But after you got over the shame you decide to study and never to the same mistake again.

think about it, maybe sometimes you have to go back for answers, you have to simplify things as if you are that little kid again.