σα μικρά παιδάκια!δε μεγαλώνουμε ποτέ τελικά!τριγυρνάμε προσποιούμενοι τους μεγάλους και με την παραμικρή ευκαιρία το ρίχνουμε στο παιχνίδι!κυνηγιόμαστε, κρυβόμαστε, ψάχνουμε απεγνωσμένα το χάδι, κάνουμε ότι φοβόμαστε.Και λέω κάνουμε γιατί αν κάποιο χαρακτηριστικό έχει η παιδική ηλικία είναι η έλλειψη φόβου, η άγνοια κινδύνου. Δε θυμάσαι που παλιά σκαρφάλωνες, πηδούσες από ψηλά δίχως δισταγμό και αν χτυπούσες έκλαιγες για λίγο και το ξεχνούσες. Και περιφερόσουν με το σημάδι στο πρόσωπο, στο γόνατο, στον αγκώνα, στις παλάμες χωρίς να του δίνεις σημασία, σα να μην υπήρχε.Kαι ανακάλυπτες πάντα νέα παιχνίδια, νέους περισπασμούς. Αλλά ποτέ δε προλάβαινες να ολοκληρώσεις γιατί ερχόταν η νύχτα και μαζί με αυτή η φωνή του γονιού να μαζευτείς.
Ακριβώς ότι κάνεις και τώρα. Μόνο που το κυνηγητό και το κρυφτό έχει να κάνει με τους ανθρώπους γύρω σου. Η αναζήτηση χαδιού έχει καταλήξει αναζήτηση στιγμιαίου πάθους. Τα χτυπήματα και τα σημάδια είναι εσωτερικά και τα κουβαλάς σα να είναι τα μόνα που σε χαρακτηρίζουν. Και τώρα λες πως δε προλαβαίνεις λόγω δουλειάς, αλλά προλαβαίνεις.Και κάνεις ότι φοβάσαι, γιατί αποκλείεται να φοβάσαι τη ζωή.Μήπως για όλες αυτές τις ομοιότητες-διαφορές θα έπρεπε να ντρέπεσαι λίγο?ελάχιστα?όπως τότε παιδάκι, που ντρεπόσουν όταν σηκωνόσουν στον πίνακα και δεν ήξερες το μάθημα?και ναι μεν ντρεπόσουν αλλά μετά πείσμωνες και διάβασες για να διορθώσεις το λάθος σου και να μην το ξανακάνεις.
Για σκέψου το, ίσως κάποιες φορές πρέπει να γυρνάμε πίσω για απαντήσεις, ίσως πρέπει να απλοποιούμε τα πράγματα, όπως τότε που ήσουν ένα πιτσιρικάκι!
In english please....just like kids. we never grow up. We live our lives pretending to be grown-ups but with the slightest chance we throw ourselves in a game. We chase, we hide, we look desperately for a loving touch, we pretend to be scared. And i say pretend because if you remember, there was nothing that frightened you. You used to climb and jump from high below without hesitating, not even for a second and if you hurt yourself you cried for a brief moment and then forget it and throw yourself back in the game. And you walked around with a scar on your face, your knee, your elbows, your palms neverminding!as if it never happened. And you seeked new games, new distractions. But somehow you never had enough time to play, cause your parent yelled for you when the night came.
just as you do know. Only chase and hide-and-seek now have to do with the people in your life. You hide and expect them to find you, you run and wait until they catch you. Only the seeki for an intimate touch is now degenerated in the seek of a quick passionate night. Your wοunts and your marks are now inside you and you go around showing them, as if those are the only things that describe you. Αnd you still say that you don't have the time, but i thin you do. And you still act the fear, because i can't believe you are afraid of life. Have you thought that maybe those similarities-differences should make you a little bit ashamed of yourself??just a litle bit. Just like those days when you were little and you got up to say the lesson and you did not know it. But after you got over the shame you decide to study and never to the same mistake again.
think about it, maybe sometimes you have to go back for answers, you have to simplify things as if you are that little kid again.
